Column “De passieve Zweed”


Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Deze week had ik een column voorbereid.

“De passieve Zweed”

Dit is de vierde week dat ik in Zweden ben. En als je ergens bijna een maand vertoeft, gaan je dingen opvallen. Dan heb ik het niet over de overduidelijke verschillen tussen Nederland en Zweden zoals: de taal, architectuur en de prijzen in de supermarkt. Ook gaan je dingen aan de Zweden zelf opvallen. De aard van het Zweedse beestje. Zo is de gemiddelde Zweed vrij passief. En, in vergelijking met de gemiddelde nederlander, erg passief. U wilt een voorbeeld? U krijgt een voorbeeld. In een pauze van éen van m’n lessen ging het brandalarm af. In m’n steenkolenzweeds vroeg ik “Is dit een test? Gebeurt dit vaker?” Het antwoord was min of meer bevestigend. Dus wij lopen allemaal vrij langzaam, de meesten ZONDER JAS, naar buiten, waar we bij de verzamelplaats moesten gaan staan. Gelukkig stond ik met m’n thee in m’n handen, maar het was gewoon een graad onder nul, en de term “stervenskoud” doemde in mijn hoofd op. De thee hielden m’n handen wel warm en gelukkig had ik een trui aan. Om me heen echter, zag ik ook zweden zonder trui en thee buiten staan wachten. En maar wachten. Eerst 1 minuut. Dan 3. Toen 5. Dit was wat mij betreft wel lang genoeg, want er kwam niemand meer het gebouw uit. Bovendien waren er nergens rook of vlammen te ontdekken. Dus ik vroeg: “Hoe lang moeten we hier nog staan wachten?” Ja, dat wisten ze eigenlijk niet. Niemand wist het. Maar ook NIEMAND deed iets! We stonden daar gewoon met z’n allen kou te kmeumen. Of te koukleumen, zoals u wilt. “Waarom doet nu niemand iets?” vroeg ik aan éen van m’n klasgenoten: “Ja, we zijn wat meer afwachtend hier in zweden”. We hebben gewoon bijna een kwartier buiten gestaan, zonder dat iemand wist wat er aan de hand was! Nee, ik ging ook niet naar binnen, moest me natuurlijk aanpassen aan de gemiddelde zweed. Zeker 15 mensen hebben die dag een zware longontsteking opgelopen en 8 stuks een chronische neusverkoudheid.
Ander voorbeeld. Dit jaar zijn er verplichte mentoruren bedacht voor studenten van bepaalde faculteiten. Zo ook voor linguistiek. Deze mentor-“lessen” worden gegeven door ene Wanda uit Italië, die niet vloeiend Zweeds spreekt. Ik voelde me dus tot op zekere hoogte met haar verbonden. De eerste mentorles begon leuk. Wanda had gezorgd voor  thee, koffie, koekjes en zelfs fruit. Iedereen was blij, maar na het voorstel-rondje sloeg de stemming om van “blij” naar ” erg ongemakkelijk”. Ze had niks voorbereid, omdat ze ervan uitging dat we wel vragen hadden over de stof of over de lessen in het algemeen of de faculteit. Maar neen. Niemand had een vraag. Dit gebeurde al na ongeveer 10 à 15 minuten in die mentorles. En vanaf toen was het gewoon pijnlijk. Minutenlange stiltes waarbij iedereen mekaar aankeek. En Wanda, arme wanda, die gewoon terugkeek, terwijl ze niets wist te zeggen of te vragen. Gelukkig waren er welbespraakte Zweden die af en toe een vraag stelden, maar daar vul je geen 50 minuten mee. En toen mijn thee met koekje op was, had ik ook niks meer te doen dan alleen maar schaapachtig rond te gaan kijken. Ik en m’n buurman begonnen na een halfuur rondkijken maar wat huiswerk te doen. We waren de enigen. Om ons heen werd nog steeds veel gewacht, en ook nog veel rondgekeken. En ook veel nagedacht over nuttige vragen die goed waren voor een flinke discussie. Zodat er niet meer alleen werd geloerd. Het was gewoon pijnlijk. In mijn achterhoofd dacht ik de hele tijd: “in Nederland was dit nooit gebeurd. In Nederland was dit nooit gebeurd!” Dan was er al lang iemand geweest die had gezegd: “Goh, gaan we nog wat doen, of hoe zit dat?”, of dat mensen met een smoesje weg gingen. “Ja, ik euuh.. heb een kat en die zit thuis, je weet wel”. Maar hier niet. Een uur lang, Misha, hebben we gezeten en elkaar aangekeken. Dit is het leed, van de passieve Zweed.

  1. #1 by Lyno on February 7, 2010 - 19:24

    Haaaahahaha ik voel gewoon de ongemakkelijkheid :’)
    Sterkte nog daar… 😛

  2. #2 by L. Eedvermaak on February 11, 2010 - 00:53

    En die rare Zweden kennen ook geen leedvermaak. Hilarisch, een kerel die valt van een opstapje in de trein. Zou je denken. Echter, niemand lacht in Zweden om dit soort hilariteiten.

    True story.

(will not be published)