Archive for category Zweden

Column “Singing at a Sittning”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Iedere donderdagavond begint het programma om 19.00 uur.

“Singing at a Sittning”

Afgelopen weekend was het tijd voor een echte Zweedse bezigheid. Een sittning. Al veel over gehoord, maar nog nooit geweest. Het komt erop neer dat je met allemaal mensen in het net gekleed aan lange tafels gaat zitten en dan gaat zitten eten en drinken. Maar dat is nog niet alles. Want naast al die mooie jurken en pakken is er nog iets: het zingen. Jawel. Zingen! In Zweden wordt overigens meer gezongen dan in Nederland en het is sociaal ook meer geaccepteerd om dit te doen. Dan heb ik het over bijvoorbeeld het zingen van een koortje in een bar van een studentenvereniging. Maar ook bij feestelijkheden wordt er veel gezongen. Zweden heeft een eeuwenoude liedjes- en muziekcultuur en dat heeft toch wel iets. Weer terug naar de sittning. Daar werd namelijk ook gezongen. En het was per tafel de bedoeling dat je de andere tafels aftroefde in luidruchtig- dan wel rumoerigheid. Dit aftroeven kon men op meerdere manieren bereiken:

1. Het proosten. Het proosten gaat bij een sittning wat verder dan het normale “skåll”. Dat is het Zweedse woord voor proost. Bij een uitgebreide proost bij de sittning werd er eerst op de tafel gemept met de handen, steeds harder -eigenlijk zo hard mogelijk, ervoor uitkijkend dat niet alles omvalt- en dan heft men het glas (al dan niet staand) en roept men zo hard mogelijk “Bord skåll”. De mensen aan de andere tafels jaloers en schroomvallig achterlatend. “Bord skåll” betekent zoveel als “proost van of voor de hele tafel”. Misschien is het goed om dit een keer in m’n eentje probeer na te bootsen? *doet dit* Verder naar de volgende aftroefmanier.

2. Het zingen. Naast het proosten is er het muzikale gedeelte van de sittning. Er waren drie lange Zweedse tafels en éen internationale tafel. Ik zat aan die internationale. Per tafel zaten er zeker 20 man te drinken en te wachten op het eten. En soms ook te eten natuurlijk. Maar op elk moment kon iemand een lied inzetten, waarvan de Zweden de tekst netjes op stencils hadden gekopieerd zodat iedereen van de tafel kon meezingen. Dit gebeurde luidkeels. En dat was vrij fantastisch. Menige international pakte z’n mobiel of camera en schoot een paar foto’s of filmde de hele boel.

3. De laatste manier om een andere tafel af te troeven, die hangt samen met nummer 2, is het WAAR en HOE je zingt. Als er vier mensen zittend een liedje gaan blèren is het niet zo interessant. Daarom is het van levensbelang dat je het zo overtuigend mogelijk doet. Bijvoorbeeld met de hele tafel gaan zingen werkt al stukken beter. Ook opstaan terwijl je zingt is een goede manier. Nog beter is om je glas te heffen terwijl je zingt en ook bewegen met dat glas hè, beetje dat ritme. Het wordt alleen nog maar beter als je doet alsof je de muziek daadwerkelijk voelt. Á la Gerard Joling. Maar ook dit is nog lang niet genoeg voor de doorgewinterde sittning-ganger. Nee nee, men gaat zingen, het glas heffen, op het ritme bewegen, het voelen en ook op de stoel staan! Dus, als iedereen aan de tafel op de stoelen gaat staan en keihard gaat zingen, dan wordt het moeilijk om te overtreffen. Echter, het beste is nog wel om zoveel mogelijk mensen op de tafel te krijgen in plaats van de stoelen. Nou Misha, dan kan de rest wel inpakken hoor.

Dit waren de drie belangrijkste manieren om de andere tafels af te troeven. Echter waren wij niet zo goed voorbereid dat wij internationals allemaal Zweedse liedjes kenden en hadden uitgeprint. En met alleen af en toe een mooie, luide “Bord skåll” zouden we echt niet opvallen. Dit wist iedereen maar al te goed. Zelfs het Aziatische Amerikaanse meisje naast me, dat de wijn telkens als eerste op had, maar steeds bleef zeuren dat we geen extra fles wijn moesten bestellen. Iedereen zat op een plannetje te broeden om die akelige Zweden aan de andere tafels te slim af te zijn. Toen kreeg ik een idee. Er zaten aan de tafel minstens vijf Nederlanders. Ik gokte het erop. Dus ik begon te brullen “Broek uit, op de bar, zeg: Broek uit op de bar!” En na een tijdje de hele tafel. Inclusief Ijslanders, Japanners, Columbianen en Canadezen. Hadden die Zweden toch even een half minuutje het nakijken.

IMG_0489 IMG_0492

3 Comments

Column “Olympische Zweden”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Iedere donderdagavond begint het programma om 19.00 uur.

“Olympische Zweden”

De kriebels. Ze zijn er weer. Elke twee jaar opnieuw. Iedereen kijkt er al naar uit sinds de eerste sneeuwvlok viel in November. De olympische winterspelen komen er weer aan! Om precies te zijn morgennacht en dan vanaf 3 uur. Ook in Zweden is dat om 3 uur. Niks tijdverschil. Wel vergeleke met Vancouver natuurlijk. Altijd heb ik weer die voorpret voor zo’n olympisch toernooi. Maar, dit jaar is het toch anders dan 4 jaar geleden of 2, als we de zomerspelen meerekenen. Nu krijg je toch minder voorbeschouwingen en sportjournaals mee die uitgebreid vertellen over de sporters in Canada. Ik kijk hier wel tv en lees wel af en toe de krant. Echter lijkt het wel erop dat ze er hier toch minder over berichten. Niet in elk journaal wordt de helft van de tijd gevuld met een bacterie voor groothuis, het nieuwe schaatspak of het arriveren van de sporters in het olympisch dorp. Of zoals Mathijs van Nieuwkerk het zou zeggen: olumpisch dorp. Waarom olumpisch dorp? Waar komt die U ineens vandaan? Olumpisch dorp. Olumpische spelen. Vindt Mathijs de Spelen nou zo belangrijk dat hij ze gaat vousvoyeren? (woordgrapje) In Nederland spreken we een y-greg toch gewoon uit als j of ij? Tuurlijk, de Duitsers zeggen “Die Olumpische Spiele” maar Duitsers zeggen ook Oiro (euro) en Sjeveningen (Scheveningen). Kom op hee, dat doen we toch ook niet? Maar toch, je gaat zo’n akelige uitspraak van Mathijs van Nieuwkerk toch bijna missen als je hier in Zweden nauwelijks de olympische koors vat.
Gelukkig is die koorts, of zoals ze het hier zeggen “feber” gisteren dan toch begonnen. Toen heb ik namelijk met een canadees afgesproken dat we over 2 weekjes naar een ijshockeywedstrijd in Malmö gaan! Een tweede divisieclub, maar toch: Ijshockey! Dat is toch gewoon gaaf? En toen begon het bij me te dagen. Zweden is heel goed in ijshockey en schansspringen en snowboarden en skeleton. En nu ik in Zweden woon, kan ik ze logischerwijs dus ook supporteren! Heerlijk nieuws. Kansen spreiden heet dat. Want: hard schaatsen kunnen ze hier niet.
Ik ga snel door met wat vervelendere dingen over Zweden: ze kunnen geen normale wc’s maken. Zo zijn er in het universiteitsgebouw waar ik zit, gemengde wc’s. Dat wil zeggen: voor mannen en vrouwen. Maar de Zweden weten het gewoon te verneuken. Of verpesten, zo u wilt.  Zo is er al eens een klasgenote mijn wc binnen komen wandelen terwijl ik daar gewoon… stond. Gelukkig heb ik me niet in een reflex omgedraaid, trouwens. Maar het is toch naar. Andersom is me ook al eens gebeurd, dat ik daar nét op het goede moment de deur open zwaaide… Ze stond haar handen te wassen. Deze wc heb ik de “spook-wc” genoemd. Maar niet alleen de sloten van de wc’s hier. Geen enkele wc spoelt hier fatsoenlijk door. Hij spoelt wel, maar dan met zo weinig kracht dat alles wat er ook in de pot aanwezig moge zijn er ook in blijft. Het gaat gewoon niet weg, hoe graag iedereen het ook wil. Het gaat niet weg. Als een soort… Gerard Joling in je wc in feite. Het niet normaal door kunnen spoelen heeft waarschijnlijk te maken met de zwaartekracht die hier in Zweden opmerkelijk minder is. Het water is hier dan ook hartstikke licht. Ontzettend licht. Ik dus ook. Ik weeg hier nog geen 3 pakken suiker. En dan heb ik het over Nederlandse pakken, want die zweedse pakken zijn ook opmerkelijk lichter. Het is hier wat dat betreft een soortement van maan. Wat ook klopt als je kijkt naar de droogte hier. Het sneeuwt dan wel, maar de lucht is enorm droog. En dat heeft weer haar effect op mijn gezicht en handen. Een enorm droge huid. Mijn wangen zijn een soort kraterlandschap van vel en schilfers. Ja, dames en heren, schilfers. Kun je er wel zalf op gaan smeren, maar je blijft het zien. Gelukkig zijn er de spelen nog.

6 Comments

Column “De passieve Zweed”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Deze week had ik een column voorbereid.

“De passieve Zweed”

Dit is de vierde week dat ik in Zweden ben. En als je ergens bijna een maand vertoeft, gaan je dingen opvallen. Dan heb ik het niet over de overduidelijke verschillen tussen Nederland en Zweden zoals: de taal, architectuur en de prijzen in de supermarkt. Ook gaan je dingen aan de Zweden zelf opvallen. De aard van het Zweedse beestje. Zo is de gemiddelde Zweed vrij passief. En, in vergelijking met de gemiddelde nederlander, erg passief. U wilt een voorbeeld? U krijgt een voorbeeld. In een pauze van éen van m’n lessen ging het brandalarm af. In m’n steenkolenzweeds vroeg ik “Is dit een test? Gebeurt dit vaker?” Het antwoord was min of meer bevestigend. Dus wij lopen allemaal vrij langzaam, de meesten ZONDER JAS, naar buiten, waar we bij de verzamelplaats moesten gaan staan. Gelukkig stond ik met m’n thee in m’n handen, maar het was gewoon een graad onder nul, en de term “stervenskoud” doemde in mijn hoofd op. De thee hielden m’n handen wel warm en gelukkig had ik een trui aan. Om me heen echter, zag ik ook zweden zonder trui en thee buiten staan wachten. En maar wachten. Eerst 1 minuut. Dan 3. Toen 5. Dit was wat mij betreft wel lang genoeg, want er kwam niemand meer het gebouw uit. Bovendien waren er nergens rook of vlammen te ontdekken. Dus ik vroeg: “Hoe lang moeten we hier nog staan wachten?” Ja, dat wisten ze eigenlijk niet. Niemand wist het. Maar ook NIEMAND deed iets! We stonden daar gewoon met z’n allen kou te kmeumen. Of te koukleumen, zoals u wilt. “Waarom doet nu niemand iets?” vroeg ik aan éen van m’n klasgenoten: “Ja, we zijn wat meer afwachtend hier in zweden”. We hebben gewoon bijna een kwartier buiten gestaan, zonder dat iemand wist wat er aan de hand was! Nee, ik ging ook niet naar binnen, moest me natuurlijk aanpassen aan de gemiddelde zweed. Zeker 15 mensen hebben die dag een zware longontsteking opgelopen en 8 stuks een chronische neusverkoudheid.
Ander voorbeeld. Dit jaar zijn er verplichte mentoruren bedacht voor studenten van bepaalde faculteiten. Zo ook voor linguistiek. Deze mentor-“lessen” worden gegeven door ene Wanda uit Italië, die niet vloeiend Zweeds spreekt. Ik voelde me dus tot op zekere hoogte met haar verbonden. De eerste mentorles begon leuk. Wanda had gezorgd voor  thee, koffie, koekjes en zelfs fruit. Iedereen was blij, maar na het voorstel-rondje sloeg de stemming om van “blij” naar ” erg ongemakkelijk”. Ze had niks voorbereid, omdat ze ervan uitging dat we wel vragen hadden over de stof of over de lessen in het algemeen of de faculteit. Maar neen. Niemand had een vraag. Dit gebeurde al na ongeveer 10 à 15 minuten in die mentorles. En vanaf toen was het gewoon pijnlijk. Minutenlange stiltes waarbij iedereen mekaar aankeek. En Wanda, arme wanda, die gewoon terugkeek, terwijl ze niets wist te zeggen of te vragen. Gelukkig waren er welbespraakte Zweden die af en toe een vraag stelden, maar daar vul je geen 50 minuten mee. En toen mijn thee met koekje op was, had ik ook niks meer te doen dan alleen maar schaapachtig rond te gaan kijken. Ik en m’n buurman begonnen na een halfuur rondkijken maar wat huiswerk te doen. We waren de enigen. Om ons heen werd nog steeds veel gewacht, en ook nog veel rondgekeken. En ook veel nagedacht over nuttige vragen die goed waren voor een flinke discussie. Zodat er niet meer alleen werd geloerd. Het was gewoon pijnlijk. In mijn achterhoofd dacht ik de hele tijd: “in Nederland was dit nooit gebeurd. In Nederland was dit nooit gebeurd!” Dan was er al lang iemand geweest die had gezegd: “Goh, gaan we nog wat doen, of hoe zit dat?”, of dat mensen met een smoesje weg gingen. “Ja, ik euuh.. heb een kat en die zit thuis, je weet wel”. Maar hier niet. Een uur lang, Misha, hebben we gezeten en elkaar aangekeken. Dit is het leed, van de passieve Zweed.

2 Comments

Lund en zijn dagelijkse leven. Ja, “zijn” ja.

Leuk dat u er weer bij bent en dat in zulks een grote getalen. Voor “het leuke gedeelte van de post” (als dat al bestaat), skip vooral naar het kopje “het leuke gedeelte”.
2 posts geleden beloofde ik dat ik in de vorige post mijn nieuwe Zweedse nummer zou geven. En ook mijn adres hier in Lund. Dit is de contactinformatie, waarvan m’n mobiele nummer nog enigszins onder voorbehoud is:

Nordanväg 3E, KL505
222 28 Lund,
Zweden.

Mobiele Zweedse nummer:
+46704309216
(Oftewel 0046704309216)

Mijn oude nummer gebruik ik deze week nog, daarna check ik dat nummer slechts af en toe. Als ik zin heb om mijn chipkaart te verwisselen.

“Het leuke gedeelte”

Zoals u in de vorige post kon lezen, was Tom hier afgelopen week. Allemaal hartstikke mooi. De volgende foto’s geven een soort samenvatting van de week:

Turning Torso

Turning Torso

Nogmaals Turning Torso

Nogmaals Turning Torso

100_2295 100_2296

100_2279 100_2304

100_2284

Jaja, je beleeft wat.

Overigens heb ik daar wel wat aan toe te voegen. De volgende foto is van een speeltuin/speelplaats voor kinderen. Daar spelen ze ook gewoon soms. In feite ligt dit naast de flat waar ik woon. Het viel Tom op dat de kwaliteit van de speeltuin niet al te hoog was. Alles was gemaakt van planken en er waren niet van die mooie “kussentegels”, die je in Nederland ziet. Neen. In Zweden word je hard gemaakt met houten planken, gammele trappetjes, úitstekende spijkers en gaten in vloeren. Fantastisch. Maar, dit zijn wel de speeltuinen waar je echt wat kunt doen. Hutten bouwen bijvoorbeeld. En waarschijnlijk zijn die nog beter dan degene die er nu “staan”. Hier de foto:
"Speeltuin"
Wel een heel gave speeltuin.

Dan nu nog een mysterieuze foto. Waarschijnlijk is er iemand met veel humor aan de gang geweest. Dit zag ik gisteren vanuit mijn raam:
DSC00839
En toen ik wat beter keek zag ik dit:
DSC00840

Haha, das toch lachen? Die voetstappen? Naar die put van het riool toe? Das toch goud mensen? Mwahaha. Kostelijk. Geef uw mening over deze grap/dit mysterie vooral in de comments hieronder. Precies. Gewoon die cursor daar naartoe. Goedzo. Iets naar rechts. Juist. Klik. Typen maar!

4 Comments

Eén week Lund. En al bezoek.

De eerste week zit erop. En de halve week daarna eigenlijk ook al. Het is hier gaaf, niet te koud. In de eerste week heb ik veel feestjes en activiteiten gehad. Beetje mensen leren kennen. Dit is een foto van een corridor-feestje in Delphi:Drukte

Voor de duidelijkheid: Dit was niet HET feestje. Dat zou zeg maar achteruit zijn, en dan links. Daar was dan een barretje van de keuken gemaakt, en daar werden blikjes bier voor 10 kronen verkocht. Voor Zweedse begrippen is dit “spåtgodkåp”. Taalgrapje. Wel leuke feestjes, maar ze beginnen allemaal vlak na het eten, dan is er over het algemeen ergens een pre-party vanaf 19.00 uur of iets later, en dan daarna een feest. En dat is dan weer vroeg afgelopen. Rond 2 uur.

Genoeg over de feesten. Nu over mijn huis. Kamer eigenlijk. Hij is vrij groot, 24 m2 ongeveer. Wel duur, verder hoor. In de volgende update komen er foto’s. Over het algemeen heb ik vriendelijke huisgenoten, de meeste van mijn verdieping (6e en hoogste) ken ik. Een aantal Britten, een Let, een paar Fransen, een Oostenrijker, een rare kerel uit Kirgizië, een stelletje uit India, een Turk en waarschijnlijk nog wel meer.  Dit is in ieder geval de Let, Andris:

De Let

Kijk ‘m staan.

Verder geen Zweden op deze verdieping, zover als ik weet. U vraagt zich misschien af: hoe leert die jongen dan Zweeds? Door de vakken hierzo. Tot nu toe heb ik éen les gehad, over “fonetik”, niet echt heel leuk eigenlijk. Maar je leert er wel Zweden kennen. Maar over de stoffige lessen (niemand eet en drinkt in de les en iedereen is stil!) de volgende keer meer.

Deze week stond ook vooral in het teken van het bezoek van Tom. Hier komt zijn reisverslag.

A: Of zullen we er een interview van maken, Tom?

T: Nee, ik typ wel gewoon een verhaal, komtie!
Het scheelt denk ik nog een uurtje, of ik zit weer in de trein naar Kopenhagen. Een prachtige stad! Ik ga daar nog even het nationaal museum bezoeken voor ik weer met een verschrikkelijke nachttrein terugkeer naar Utrecht.
In de trein vanuit Nederland zit je zo’n 14 uur (terugreis een uurtje langer). Geen raar idee om dan te proberen een dutje te doen. Echter, de trein stond vol met krap op elkaar gezette stoelen, en op al die stoelen zaten reizigers. Er was dus niet echt een mogelijkheid om relax te zitten slapen.
De trein stopte erg vaak in Duitsland en eigenlijk bij elke grens, dit omdat er gecontroleerd werd op paspoorten en drugs. Raar feitje: er wordt gevraagd where are you from? en zodra er iemand the Netherlands zegt, wordt er een hond bij gehaald om aan je bagage te snuffelen.
Zodoende werd een aziaat bij mij in de coupe opgepakt, de hond begon bij zijn bagage te blaffen en er werd wiet gevonden.

Na alle rariteiten kwam ik maandagochtend in Kopenhagen aan. Even mijn bagage in een kluisje gestopt en toen de stad ingelopen. Deze stad is echt prachtig! Ik had vrij veel kleren aan aangezien er van alle kanten wordt gezegd dat het hier zo koud is, maar het weer was eigenlijk best goed dus nodig was het niet. Wel lekker warm! Ik had de tip gekregen om naar het nationaal museum te gaan, helaas was deze maandag gesloten. Bij de vvv haalde ik een kaartje van de stad, en hierop stond ook een art&design museum, dat sprak me wel aan, maar ook dit museum was maandags dicht. Dus zat er niets anders op dan een beetje door de stad te lopen en te kijken wat op mijn pad kwam. Verschillende particuliere kunstgallerijen waren wel open, en dat was wel tof om te zien.
Ik kwam na een goede wandeling aan de rand van de stad, en hier stond een fort, nog in goede staat. Hier waren veel hardlopers, en er waren goede wandelroutes. Daar heb ik er eentje van gedaan, en warempel, deze route leidde me ook langs dat beeld van de zeemeermin! (zoals ook in Bassie en Adriaan zit in het beginliedje van de serie)


(Tijdscode: 2:59)

Uiteindelijk ben ik toen het donker begon te worden (vrij vroeg hier, tussen 4 en 5) teruggelopen richting station. Ik kwam toen langs het museum van Anderson (van de sprookjes) en hier ben ik nog naar binnen geweest. In het pand zat ook een museum over Ripley, een man die tot halverwege vorige eeuw allerlei bewonderingswaardigheden zocht over de hele wereld. Denk hierbij aan de vrouw met de baard, dat soort wonderen.
Een raar museum met vooral veel poppen enzo. Het museum van Anderson viel echter tegen, het waren de sprookjes en door op een knop te drukken werd er een stukje uit voorgelezen enzo. Maar goed dus dat ik ook een ticket had voor het Ripley museum! Naderhand nog even wat gegeten in de stad en toen een kaartje gekocht naar Lund en de trein genomen. Dit duurde een uurtje. Tijdens de treinreis kwam ik langs Malmö, de naam van deze plek kwam me bekend voor, en wat bleek, dit kwam door de titel van een nummer van de (Zweedse) band Slagsmalsklubben: Malmö Beach Night Party.

In Lund heeft Arne me een kleine rondleiding gegeven, waarna we naar zijn appartementencomplex zijn gegaan. Alle appartementen daar zijn hetzelfde. Zijn ganggenooit Andris uit Letland was er ook, en na gegeten te hebben zijn we daar geweest. Maar zijn kamer was dus ook hetzelfde, zelfde bed, bureau, kast, messen, vorken, de hele santekraam!
Die nacht heb ik een stuk beter geslapen dan in de trein. De volgende ochtend zijn we begonnen met bij de supermarkt een goed ontbijt halen. Het brood is eigenlijk net als in bijvoorbeeld Frankrijk, of je hebt van dat vieze sandwichbrood, of je hebt van die goede ongesneden broden. Wij kozen voor het laatste, belegd met een gebakken eitje op ham: heerlijk! Ons plan was om hierna naar een nation te gaan waar het hier praktisch verplicht is om lid van te zijn. Het is een soort van studentenvereniging en een soort van studievereniging, een beetje er tussenin. Als gast moet je hiervoor een gastenpas hebben. De nations waren gesloten, dus dat zat er niet in, dat wordt morgen!
Althans… dat dachten we toen…
In plaats daarvan zijn we met de trein naar Malmö gegaan. Hier staat de Turning Torso (een toren) en hier zijn we naartoe gelopen. Hiernaast was ook weer een kleine kunstgallerij, die zijn hier veel dus dat is wel mooi.

Na de tijd nog de stad in geweest om een hapje te eten. Ik ging voor de heerlijke mixed grill, altijd goed, Arne lamskoteletjes. En American pancakes na. Voor Arne werd het Cheesecake. Allebei heerlijk! En ook prima te betalen, namelijk zo’n 22 euro inclusief het drinken. Dit terwijl als je in Zweden naar de supermarkt gaat alles erg duur is. Bijvoorbeeld omgerekend 1,50 voor een kleine broccoli, 4 euro voor een komkommer… Ten slotte zijn we nog naar de bioscoop geweest.
Naar naar The Imaginarium of Docter Parnassus.

Het was visueel echt een prachtige film maar het verhaal was een beetje onduidelijk.
Toen weer met de trein terug, deze ging naar bestemming Höör, Arne en ik noemden het daarom maar liefkozend de hoerentrein (eigenlijk alleen ik, Arne vond het irritant) Nu nog even chillen hier bij Arne thuis.

De volgende dag naar een Nation gegaan voor een pas & gastpas, maar wat bleek, we waren 10 minuten te laat voor de gastpas, dus dat zat er niet meer in. Daarna naar het station voor een trip naar de grootste IKEA van Zweden, viel een beetje tegen want qua grootte scheelte het niet zo heel veel met de IKEA in Utrecht.
Wat wel mooi was was een rare kerel op het station, hij wilde zijn Michael Jackson moves laten zien in ruil voor geld, dat dronken ventie. Wilde niemand natuurlijk. Toen ging hij over op gewoon bedelen. Vlak nadat Arne en ik een kaartje hadden, vroeg hij weer om geld. Dat werd een vrij pijnlijk moment, aangezien je in Zweden veen kleingeld krijgt. Nee zeggen tegen een bedelaar terwijl je allemaal muntgeld in je portomonnee aan het proppen bent is vrij pijnlijk. Toen we weer geen geld wilden geven schoot hij in een gevechtshouding, doodeng, maar hij liep gewoon weg. Rare kerel was dat!

Gisteren hebben we eigenlijk niet veel boeiends gedaan, goed ontbeten weer, en ‘s avonds kwamen er nog wat mensen langs van Arne’s gang. Dat was t wel zo’n beetje. En Arne liet tijdens het afwassen een glas kapotdonderen, waardoor ‘s avonds het luchtbed leeg bleek te zijn.
Altijd lachen met die jongen!

Maar ‘t was een mooi tripje in ieder geval! Ook Arne nog een keer goed neergehaald in de sneeuw, dus ik heb me goed vermaakt. Terug naar jou Arne!

A: Dankje Tom. Ik probeer het altijd lekker kort te houden, maar toch bedankt. Laten we dit maar “variatie” noemen dan.

Einde post.

3 Comments

Lund-live

Hejsan allihopa!

Vanuit een enigszins besneeuwd Zweden: hè jong, ik ben aanwezig. De heenreis was vrij goed verlopen, de sneeuw viel mee. Bootje genomen vanaf Duitsland naar Denemarken, en je weet wat ze over Denemarken zeggen. Precies: “Ben je eenmaal in Denemarken, dan is Zweden ongeveer 200 kilometer. Zo ook gisteren. Ja, u leest dit goed. Gisteren kwam ik al aan in Zweden, Malmö. Samen met m’n ouders. Malmö is wel gaaf. Daar staat het volgende gebouw:

turningtorso

Dus daar in Malmö geslapen, toen de dag erop (Arrival Day in Lund) naar Lund. 20 kilometer was het. Een steenworp voor Zweedse begrippen. Eigenlijk ook voor Nederlandse begrippen. Wat valt op aan Lund: het is rustig, mooi, schoon en glad. Hier moest ik me inschrijven bij de Universiteit, kreeg ik een mooi welkomstpakketje en daarna de sleutel. Dit duurde misschien een uurtje. Nog wel wat mensen gesproken, zoals een Finse van wie ik de naam niet meer weet en Steffan, een Oostenrijker. Hij vond Nederland gaaf. En hij had het over Jörg Haider en Adolf Hitler. En dat die de naam van Oostenrijk enigszins schaadden. Toen zei ik zoiets van: “Yeah, you’re right. But they’re both dead now.” Dit klopte gelukkig. Het bleek dat ‘ie vlak in de buurt studeerde van de plaats waar ik éen van mijn beste vakantieherinneringen ooit heb gehad: Graz. Dit ligt vlakbij Mürzzuschlag.

Daarna spullen de kamer in. Prima. Lund doorgesjouwd met Lo en Baukje (ouders), en voor degene die ze andersom kent; Baukje en Lo (ouders). Laatst een discussie over hoe dit nu kwam. Waarom zeg je eerst de ene, en dan de andere van een duo? Bassie en Adriaan, Lo en baukje. Óf Adriaan en Bassie, Baukje en Lo. Hypothese: degene van het duo die je het eerst kende is de naamgever van het duo en staat vooraan. Test dit eens thuis met een aantal duo’s in je vriendenkring. Dit geldt ook voor ooms en tantes trouwens. De bloedverwanten staan bij mij vooraan.

Toen afscheid genomen, en daarna ongemakkelijk een beetje m’n nieuwe kamer leren kennen. Spullen opruimen. Nu ben ik klaar. Alles doet het, zelfs de tv. Wonderlijk hoe alles gewoon Zweeds is hier. Op een aantal Deense zenders na. Overigens heb ik vandaag al m’n Zweeds geoefend in een cafétgelegenheid. (portmanteau van café en eetgelegenheid) En het ging daadwerkelijk goed.

De komende dagen heb ik vooral veel introductie- en mentordingetjes. Noodzakelijk kwaad om toch wat mensen en de omgeving wat te leren kennen.

In de komende update zal ik hopelijk alle contactinformatie vermelden, nu ben ik nog te bereiken op m’n Nederlandse telefoonnummer. Het adres komt ook de komende keer.

Nota bene: Bedankt voor de prachtige kado’s, woorden en aanwezigheid op m’n afscheidsfeestje(s)!

Terwijl ik dit schrijf heb ik geen muziek of ander geluid aan. Het is hier zoveel stiller dan op de Amsterdamsestraatweg. Ik hoor alleen de koelkast zingen. Vrij belabberd zingt ‘ie, het is meer een soort getik met wat gezoem erdoor.

Een paar foto’s:

Voor een Lundse bus, die in feite alle Lundse bezienswaardigheden blokkeert:
Overbelicht, gek genoeg. Gewoonlijk allemaal te donker met m'n oude mobiel....

Na het openen van een blik erwtensoep vanavond, een snee in m’n vinger:
DSC00834

8 Comments

Zweden, ook dat is Scandinavië.

Zoals u merkt, geen inspiratie voor een goede titel. Echter zal deze post toch een update zijn wat betreft het Lund-gebeuren. In feite is dit nog maar de tweede post die gaat over Zweden (en mijn verblijf in hem – raar, maar correct Nederlands). Iedereen die had verwacht op deze site veel berichten over mij in het buitenland te kunnen lezen is tot nu toe een beetje voor het lapje gehouden. Sorry hiervoor.

De update: Het international housing office heeft ervoor gezorgd dat ik in een campus-flat mag wonen. In feite in éen van dezelfde flats waar m’n huisgenoot Lisa nu in woont. Live. Zoek haar eens op, altijd gezellig. Visite en zulks meer. De kamer is vrij groot, er zit een keukenblok in en een badkamer. Allemaal goed geregeld. Het kost wel een paar centen, bijna 400 euro’s per maand. Zojuist staat er het bericht op de “follow your application-site” dat ze mijn prepayment van 4100 Zweedse kroon hebben ontvangen. Ook niet zo gek met voor de zekerheid 2 mailtjes, 4 faxen én een briefkaart. Ze moeten dan ook niet raar opkijken dat ik met 5 man daar aankom. (De voorgaande zin ís bedoeld als grap, ik dacht namelijk dat het stukje anders lang niet leuk genoeg zou worden) De flats staan hier:

Grotere kaart weergeven

De volgende foto geeft een goed beeld van hoe het zal worden vanaf 12 januari (de dag die ik gekscherend “sleutel-ontvangst-dag” heb genoemd) De foto is daadwerkelijk in het desbetreffende studentencomplex genomen:

kamer lund

Tuurlijk, er zijn sceptici die van deze foto zullen zeggen: “vrij slecht gephotoshopt.” Je hebt ze er altijd tussen zitten. Of dat iemand in de comments zegt: “kijk dan, in de ubersexy zonnebrilglazen zie je een weerspiegeling die niet klopt met de omgeving.” of “Lund ligt niet eens aan zee!” Maar, dan zeg ik op mijn beurt weer: “Een foto zegt meer dan duizend woorden.” En dan kunt u daarop weer commentaar geven in de comments. Dat is hieronder. Klikt u maar eens op “comments” en geef dan eens een góede reden waarom de foto niet echt zou zijn.

Andere Lund-gerelateerde dingetjes:

-Mijn ov-kaart hoef ik niet in te leveren. Vanwege de ov-chipkaart. Het enige dat ik moet doen is het niet activeren van de kaart. Dit wordt nog een hele opgaaf.

-Er komt, in tegenstelling tot wat iedereen verwachtte, geen nieuwe kappersopleiding in Lund. Lees meer hierover via de volgende link: http://sydsvenskan.se/lund/article616615/Ingen-ny-frisorutbildning.html (Overigens is het leuk om te zien dat Zweeds lezen vrij simpel is, zoals de Engelsen zo mooi kunnen zeggen: “Geef het een ga!”).

Einde update.

6 Comments