Archive for category Columni

Column “Valborg en witte bakkie”

Het radioprogramma “Wicked Weekend” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Het is geen duo-presentatie meer. Het programma op vrijdag begint om 19.00 uur.

Valborg en witte bakkie

Afgelopen weekend was het Valborg. Sterker nog: precies vorige week. Op 30 april. Om eerlijk te zijn wist ik niet echt wat dit “Valborg” was. Om me heen werd me verteld dat het voornamelijk in het park zitten en drinken was. En dan vooral vroeg beginnen, anders had je geen plekje. Maar voor de luisteraars in Maarssen en omstreken, en voor jou Misha, en eigenlijk ook voor mezelf heb ik even op wikipedia gekeken. Valborg is in het Algemeen Beschaafd Nederlands “Walpurgisnacht”, een van oorsprong voor-christelijk feest op de laatste april. Eigenlijk komt het er op neer dat heksen en heidenen nog enorm veel uit deze nacht halen en boze geesten hebben vrij spel of zoiets dergelijks. Over het feest zegt wikipedia letterlijk: “De oorsprong gaat terug op feesten die zich richten op vruchtbaarheid en op de dunne scheidslijn tussen leven en dood.” Nu ik dit weet, vallen er allerlei puzzelstukjes op hun plaats. Want Misha, vorige week: gekkenhuis. En dat zeg ik normaliter louter als het over gestichten en inrichtingen gaat. En dan nog niet echt vaak. We waren rond 9 uur in het park. ’s Ochtends welteverstaan. En toen begon het eigenlijk meteen te regenen. “Want dat is de charme van Valborg” hield ik mezelf maar voor. Ik had ballonnen gekocht, in verschillende kleuren, zodat ik mezelf kon versieren met oranje ballonnen. Het was immers ook Koninginnedag, en om de wijlen dappere koningin Juliana te bejubelen had ik dus ook iets oranjes aan (die ballonnen dus). En daarmee was ik niet de enige Nederlander met rare kleding, trouwens. En daar zaten we dan. In vrij rare kleding. Met de slaap in onze ogen. Op een soort van kleed. Het was een klein kleedje. Laten we het een dwergkleedje noemen. Of een reuzenhanddoek. Met drie man was het eigenlijk te klein. Maar met die regen, éen paraplu, de handdoek én drie bier was het eigenlijk al vrij snel knus te noemen. Na een halfuurtje kwam de rest van onze groep en het weer begon daadwerkelijk op te klaren! De zon brak door de wolken heen! En het feest kwam los. Mensen zwaaiden met vlaggen, er werd gebarbecued, er was vrij belabberde muziek, maar er waren ook twee studenten met beide een gigantische speaker op de rug en de volume keihard aan. Die muziek was nog veel slechter. Maar het feest was wel echt losgebarsten. ’s Avonds was er een mooi kampvuur in het park, dat hoort dan weer bij die traditie hè, waar je lekker omheen kon zitten. Gewoon in het donker in het gras. Lekker in het vuur staren en het hout horen knisperen. Heerlijk. Totdat een of andere lul met een hesje en een tuinslang dat hele vuur doofde. Ik riep nog: “druif met vingers!” En na veel boe-geroep gingen we maar naar de kermis. Of zoals ze het hier zeggen “Tivoli”. Niet veel bijzonders, dus gingen we daarna maar weer naar onze flat, om Witte Bakkie te spelen. Voor de luisteraars: Witte Bakkie is een oud-Drents dobbelspel. Hier probeer ik dat een beetje onder de internationale studenten in te voeren. En dat klinkt hilarisch. Want als je het goed raadt hoor je dit: *internationals roepen “Witte bakkie!”*

3 Comments

Column “Recycleren”

Het radioprogramma “Wicked Weekend” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Het is geen duo-presentatie meer. Het programma op vrijdag begint om 19.00 uur.

Column “recycleren”

Gisteren las ik in de krant- een Zweedse krant welteverstaan- dat Zweden aan de wereldtop staat wat betreft recycling. Nu hoopte ik dat al, anders was ik hier voor niks al het papier, plastic en blikjes aan het scheiden. Want daar houden ze hier van. Afval scheiden. Zo scheidt men, met een korte ei, hier de kranten los van ander papier en voor kartonnen verpakkingen geldt dit ook. Al deze dingen worden in het land weer mooi gerecycled. Of voor de Vlamingen onder u “gerecycleerd”. In Zweden staat het recyclingpercentage van verpakkingen en kranten op 76,7 %! In Nederland wordt al die rotzooi niet eens gescheiden, dus ik neem voor het gemak maar even aan dat jullie daar in het zonnige Nederland er niets van snappen, dat recyclen. Eigenlijk heeft men er in Nederland schijt aan. Met een lange ij. Aan Nederland, Maarssen en de gehele Vechtstreek wil ik dan ook graag meedelen: “Neem een voorbeeld aan Zweden! Aanschouw en leer! Ga heen en scheid!” Met een korte ei. Nu ga ik het even hebben over iets volledig anders, maar dat komt allemaal in het eind van de column weer bij elkaar. Hopelijk. Laten we daar van uit gaan. Tiger Woods! In Nederland ook groot nieuws de laatste maanden, net als hier. Niet alleen vanwege zijn ontucht, maar ook omdat zijn vrouw Zweeds is. Ze heet Elin Nordegren. In het Engels zal het wel Ellen Nordegreen zijn. Ze is geboren in Stockholm en is al 6 jaar getrouwd met Tiger. En ze hebben twee kinderen. U kent het verhaal wellicht, maar ik herhaal het hier toch nog eventjes. In december vorig jaar werd duidelijk dat Tiger vreemd ging met Jan en alleman en hier was niemand echt blij mee. Zijn vrouw joeg hem de straat op, zwaaiend en slaand met een golfclub en hij vluchtte weg in z’n suv. Z’n auto reed ‘ie in de paniek total loss tegen een boom, tientallen meters van de oprit. Best een grappig verhaal als je dat zo hoort. De grappen waren op het wereldwijde web dan ook niet van de lucht. Over zijn kapotte auto bijvoorbeeld: “Tiger Woods is so rich that he owns lots of expensive cars. Now he has a hole-in-one.” En nog eentje over het in de prak rijden van zijn auto: “Perhaps Tiger should be using a driver?” En om af te sluiten, nog eentje over zijn vermeende vreemdgaan: “What’s the difference between Tiger Woods and Santa Clause? Santa stopped at three ho’s.” Genoeg gejatte grappen. Weer door met zijn arme vrouw Elin Nordegren. Ze heeft tot nu toe in de media met geen woord gerept over een eventuele break-up met Tiger. Heel apart, want Zweedse huwelijken houden het over het algemeen niet zo lang uit. Maar, bijna elke week is er wel weer een nieuwe vrouw die uit de school klapt en zegt dat ze een affaire met Tiger heeft gehad. De teller staat nu al op meer dan 20 dames. Arme Elin Nordegren. Daarom wil ik ook tegen haar zeggen: “Doe net als je landgenoten! Ga heen en scheid!”

4 Comments

Column “SFX”

Column 26-3-’10

Omdat het geluid in deze column nogal belangrijk was, is ‘ie slechts te horen en niet te lezen.

arne column 26 maart

Comments kunt u gewoon blijven achterlaten, ook in geluidsvorm als dit zo uitkomt.

3 Comments

Column “Als een beer in de lente”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen werd gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mocht ik elke week iets vertellen. Vanwege een promotie van Misha, hij is naar de vrijdagavond gegaan en mag nu duo-presenteren, mag ik nu iets op vrijdagavond vertellen. Het programma op vrijdag begint om 19.00 uur.

“Als een beer in de lente”

Disclaimer: Deze column zal eindigen met de zin “want dan ruikt het er als een beer uit z’n reet.” Als u hier problemen mee heeft, schakel uw radiotoestel dan nu uit.

Voorjaar. Er liggen alleen nog verdwaalde hoopjes sneeuw. Ze zijn weer begonnen. De maanden die het gat tussen de winter en de zomer moeten opvullen. De lente in Zweden begint niet ineens. Nee, ze komt met horten en stoten. De ene dag is er een stralende zon en de andere dag sneeuwt het weer. Achja, het weer. In Nederland is het natuurlijk ook begonnen. Net als in Nederland hebben ze hier in Zweden ook vele spreekwoorden over het weer. Ze hebben prachtige gezegden als ”Det var så molnfritt att änglarna inte hade någonstans att sitta.” dat zoiets betekent als ”De lucht was zo helder, dat de engelen geen plek hadden om ergens te zitten.” Wat natuurlijk een prachtige beeldspraak is. Een ander gezegde is “Det finns inget dåligt väder, bara dåliga kläder.” Dit zou je prima tegen Gerard Joling kunnen zeggen. Het betekent ongeveer ”Er is geen slecht weer, alleen slechte kleren.” En ook de Zweden vinden uiteindelijk dat je niet teveel over het weer moet zeiken, want ze zeggen ook:  ”Dåligt väder ser alltid värre ut genom fönstret.” Oftewel: “Slecht weer ziet er altijd erger uit van achter een raam.” Ook ik zie de komst van de lente positief in. Het betekent voor mij namelijk. VAKANTIE! Ja hoor! Daar is tie dan! Baila Baila OOOOh! En hij kwam weer precies op tijd. Die vakantie. Gek genoeg is die vakantie namelijk altijd preciés vlak na je drukste schoolperiode dat je allemaal tentamens en opdrachten moet inleveren. Heel raar allemaal. Het is ook weer niet zo heel raar, het is ongeveer hetzelfde dat als je iets kwijt bent geraakt en het gaat zoeken, dat het dan altijd op de laatste plek is waar je kijkt. Huh? Ja, dat klopt. Maar vakantie dus. De vraag “Arne, wat ga je doen in die vrije weken?” zou wellicht bij u kunnen rijzen. Met een lange ij. Nou, persoonlijk dacht ik aan wat reizen. Met een korte ei. Een reisje naar Kopenhagen wordt sowieso ondernomen éen dezer dagen. Kopenhagen ligt, in tegenstelling tot Ankara, in Denemarken. Eigenlijk is dat vanaf hier niet zo ver. Binnen een uur ben je er met de trein. Dan ga je met die brug die tussen Malmö en Kopenhagen ligt. In het Zweeds heet de brug “Öresundsbron”. Dat gevaarte is een constructie van 16 kilometer lang. Ter vergelijking: De chinese muur is 6000 kilometer lang. Maar dat is op het land hè. Kom op hee. Nee, het is een prachtig staaltje architectuur. Het begint met een brug en gaat dan op de helft van de Öresund over in een tunnel. Mooie vormgeving en ook nog eens functioneel. In tegenstelling tot het gebouw waar ik in verblijf. Nu heb ik over het algemeen niks met flats, maar degene waar ik een halfjaar in verblijf is helemaal niks. Op de gangen heb je het gevoel dat je in een ziekenhuis ronddwaalt. Overigens geloof ik niet dat er ook maar iets steriel is hier. Ik woon op de hoogste verdieping. Verdieping 5. De Zweden tellen dit als nummer 6. Rare zweden ook. Ziet er vreemd uit in de lift. Echter hebben we een paar weken geleden al ontdekt dat de tafels en stoelen uit onze kamers precies in de lift passen. En dat heeft een fantastisch idee bij ons losgemaakt. In deze vrije weken gaan we minstens éen keer beide liften innemen om daar eens lekker uitgebreid in te gaan zitten eten. Tafel erin, twee stoelen erbaai. Meerdere gangen. Wie weet wat kaarsjes en een goede wijn. Ik zie het al helemaal voor me. Zolang die lift maar niet net is schoongemaakt, want dan ruikt het er als een beer uit z’n reet.

4 Comments

Lapland

Klik nog niet op de link hier beneden. En scroll vooral ook niet naar beneden.

Deze post gaat over Lapland, waar ik afgelopen week ben geweest. Het was echt heel gaaf. Op de tweede avond werd ik gebeld door Misha of ik de radiocolumn wilde doen. Natuurlijk had ik die hele column voorbereid en al klaar liggen. Hieronder volgt de link en dan kunt u naar de column luisteren. Hierbij nog wel een aantal aantekeningetjes, want ik wilde dit stukje update “interactief” maken. De spelregels:
1. Wanneer u straks op de link klikt, opent deze zich in een nieuw venster en dan begint Misha Koole meteen te praten. Dit is de radioshow. Nog niet klikken nu he. Kom op hee.
2. Omdat het radio is, ziet u er geen beeld bij. Onder andere hiervoor is de tv uitgevonden. Om deze post toch wat minder suf en droog te maken, krijgt u toch foto’s (en filmpjes?) te zien! Nu komt echter het leuke gedeelte. Wanneer u Misha hoort praten, mag u naar beneden scrollen in dit venster waar u nu leest. (In dat nieuw geopende venster heeft weinig zin) Daar wacht een visuele verrassing op u.
3. Onder elke visuele verrassing staat een stukje tekst die overeenkomt met wat er gezegd wordt in het geluidsfragment. U voelt hem al aankomen. Inderdaad! Wanneer u dit stukje tekst hoort mag u weer naar beneden scrollen en daar kunt u de volgende aanschouwelijke tractatie bekijken. Tot u het volgende stukje tekst hoort, enzovoort. Als u het goed is krijgt u een soort presentatie te zien van een deel van de reis.

Bent u er klaar voor?

Gereed voor alle visuele lekkernijen?

Het is ook een soortement van spel, zorg ervoor dat u niets mist!

Ok. U mag klikken en meteen doorscrollen tot de eerste verrassing.

Toe maar:

column 040310

.

.

.

.

.

.

.

Doorscrollen!

.

.

.

.

.

.

Misha

“Maar eeuhm… jij had een column voorbereid en die heb je op de site gekwakt, die ging over de Olympische Spelen. Nee, die ging niet over de Olympische Spelen, maar de Olympische Spelen zijn wel net afgelopen.”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

vancouver_2010_mascots

“Ik ga eerst even een muziekje instarten, als ik ‘ja’ zeg dan mag je beginnen.”

“Dankje.”

.
.
.
.
.

.

.

.

.

.

.

.

Abisko_Ostra

“Luisteraarsvraag: Arne, hoe kom je nu helemaal in Lapland verzeild? Radio-antwoord: twee vliegtuigen, een lift van 5 vriendelijke russen en de langste taxirit uit mijn leven.”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

26361_373994103486_786348486_4862405_5086208_n

“Nu de Singaporeanen, Singaporiëzen, euuhm… mensen uit Singapore.”

.

.

.

.

.

.

.

.

24347_374972545762_605355762_5489975_3555758_n
“U voelt het al, het is een potentieel probleem. Echter doen we hier in Lapland aan bindende activiteiten.”

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
lapland en legoland

“Vandaag gingen we naar Björkliden om daar op een slede met honden ervoor te gaan zitten. Wij gingen natuurlijk niet voor die honden zitten, maar wij zaten achter die honden op een sleetje.”

.

.

.

.

.

.

.

26361_375032003486_786348486_4866043_4644379_n

“De honden waren vet enthousiast en hadden allemaal een naam.”

.

.

.

.

.

.

.

.

26361_375032393486_786348486_4866051_6181127_n26361_375032088486_786348486_4866045_7696651_n

“Ik geef hier een aantal tips voor de luisteraar, maar eigenlijk gewoon voor mezelf want ik ga zelf ook het antwoord geven, over wat het mooiste is hier in Lapland. Lichtjes, sterren en een intens droge wind.”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

gerardjoling
“Ik heb het over het Noorderlicht, dames en heren!”
.
.
.
.
.
.

.

.

.
.
.
.

.

.

.

.
.

.
24347_375031750762_605355762_5490347_1264599_n26361_375030223486_786348486_4866009_6157881_n

“Dat waren husky’s neem ik aan of niet?”

“Nee, niet eens!”

.

.

.

.

.

.

.

.

24347_374972790762_605355762_5489997_7698771_n

“Je had al een taalkundige vondst in jouw column, maar wat is jouw uitdrukking van de week?”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

DSC00882

“We komen altijd tot een soort van compromis en een taalkundige vondst waarbij je weer je realiseert hoeveel mensen en culturen op elkaar lijken.”

.

.

.

.

.

.

.

.

.

24347_374972505762_605355762_5489971_3922814_n
“one two three..”
“Twee drie…”

Dit is als het goed is het einde van de radio-uitzending. Bent u nog niet op het einde? Dan heeft u iets verkeerd gedaan. Begin in dat geval vooral overnieuw (“opnieuw!” of “over!” ga weg, zeurzakken) en probeer het nog eens.

Zoals in het radioprogramma verteld, was dit nog niet het einde van de reis. De laatste dag hebben we nog een sneeuwscooter-reis gedaan. (Justin, een van de mede-reizigers reed in de laatste honderd meter tegen een boom overigens…) Hier volgt een filmpje, maar niet van de crash:

Nee, ik zat niet de hele tijd achterop nee.

Verder nog het ijshotel bezocht (waar de stroom was uitgevallen) en geskied. Hierna nog wat foto’s om deze vrij lange update te beëindigen. Vond u het een beetje leuk? Zo ja: laat het vooral achter in de comments aan het einde van de post. Vond u het niet leuk: laat het ook vooral weten in de comments. Het gaat immers allemaal om de comments. Nog een paar en ik ben uit de schulden.

Nu de beloofde afsluitende foto’s:

DSC0089724347_374975415762_605355762_5490053_8080020_n24347_374972590762_605355762_5489980_1471108_n24347_374976730762_605355762_5490101_3081503_n

*edit* Nu ook een filmpje van het sleeën met de honden ervoor. De woorden “Vänster, vänster!” betekenen “links, links!” en “bra kille” betekent “goedzo, jongen”.

5 Comments

Column “Singing at a Sittning”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Iedere donderdagavond begint het programma om 19.00 uur.

“Singing at a Sittning”

Afgelopen weekend was het tijd voor een echte Zweedse bezigheid. Een sittning. Al veel over gehoord, maar nog nooit geweest. Het komt erop neer dat je met allemaal mensen in het net gekleed aan lange tafels gaat zitten en dan gaat zitten eten en drinken. Maar dat is nog niet alles. Want naast al die mooie jurken en pakken is er nog iets: het zingen. Jawel. Zingen! In Zweden wordt overigens meer gezongen dan in Nederland en het is sociaal ook meer geaccepteerd om dit te doen. Dan heb ik het over bijvoorbeeld het zingen van een koortje in een bar van een studentenvereniging. Maar ook bij feestelijkheden wordt er veel gezongen. Zweden heeft een eeuwenoude liedjes- en muziekcultuur en dat heeft toch wel iets. Weer terug naar de sittning. Daar werd namelijk ook gezongen. En het was per tafel de bedoeling dat je de andere tafels aftroefde in luidruchtig- dan wel rumoerigheid. Dit aftroeven kon men op meerdere manieren bereiken:

1. Het proosten. Het proosten gaat bij een sittning wat verder dan het normale “skåll”. Dat is het Zweedse woord voor proost. Bij een uitgebreide proost bij de sittning werd er eerst op de tafel gemept met de handen, steeds harder -eigenlijk zo hard mogelijk, ervoor uitkijkend dat niet alles omvalt- en dan heft men het glas (al dan niet staand) en roept men zo hard mogelijk “Bord skåll”. De mensen aan de andere tafels jaloers en schroomvallig achterlatend. “Bord skåll” betekent zoveel als “proost van of voor de hele tafel”. Misschien is het goed om dit een keer in m’n eentje probeer na te bootsen? *doet dit* Verder naar de volgende aftroefmanier.

2. Het zingen. Naast het proosten is er het muzikale gedeelte van de sittning. Er waren drie lange Zweedse tafels en éen internationale tafel. Ik zat aan die internationale. Per tafel zaten er zeker 20 man te drinken en te wachten op het eten. En soms ook te eten natuurlijk. Maar op elk moment kon iemand een lied inzetten, waarvan de Zweden de tekst netjes op stencils hadden gekopieerd zodat iedereen van de tafel kon meezingen. Dit gebeurde luidkeels. En dat was vrij fantastisch. Menige international pakte z’n mobiel of camera en schoot een paar foto’s of filmde de hele boel.

3. De laatste manier om een andere tafel af te troeven, die hangt samen met nummer 2, is het WAAR en HOE je zingt. Als er vier mensen zittend een liedje gaan blèren is het niet zo interessant. Daarom is het van levensbelang dat je het zo overtuigend mogelijk doet. Bijvoorbeeld met de hele tafel gaan zingen werkt al stukken beter. Ook opstaan terwijl je zingt is een goede manier. Nog beter is om je glas te heffen terwijl je zingt en ook bewegen met dat glas hè, beetje dat ritme. Het wordt alleen nog maar beter als je doet alsof je de muziek daadwerkelijk voelt. Á la Gerard Joling. Maar ook dit is nog lang niet genoeg voor de doorgewinterde sittning-ganger. Nee nee, men gaat zingen, het glas heffen, op het ritme bewegen, het voelen en ook op de stoel staan! Dus, als iedereen aan de tafel op de stoelen gaat staan en keihard gaat zingen, dan wordt het moeilijk om te overtreffen. Echter, het beste is nog wel om zoveel mogelijk mensen op de tafel te krijgen in plaats van de stoelen. Nou Misha, dan kan de rest wel inpakken hoor.

Dit waren de drie belangrijkste manieren om de andere tafels af te troeven. Echter waren wij niet zo goed voorbereid dat wij internationals allemaal Zweedse liedjes kenden en hadden uitgeprint. En met alleen af en toe een mooie, luide “Bord skåll” zouden we echt niet opvallen. Dit wist iedereen maar al te goed. Zelfs het Aziatische Amerikaanse meisje naast me, dat de wijn telkens als eerste op had, maar steeds bleef zeuren dat we geen extra fles wijn moesten bestellen. Iedereen zat op een plannetje te broeden om die akelige Zweden aan de andere tafels te slim af te zijn. Toen kreeg ik een idee. Er zaten aan de tafel minstens vijf Nederlanders. Ik gokte het erop. Dus ik begon te brullen “Broek uit, op de bar, zeg: Broek uit op de bar!” En na een tijdje de hele tafel. Inclusief Ijslanders, Japanners, Columbianen en Canadezen. Hadden die Zweden toch even een half minuutje het nakijken.

IMG_0489 IMG_0492

3 Comments

Column “Olympische Zweden”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Iedere donderdagavond begint het programma om 19.00 uur.

“Olympische Zweden”

De kriebels. Ze zijn er weer. Elke twee jaar opnieuw. Iedereen kijkt er al naar uit sinds de eerste sneeuwvlok viel in November. De olympische winterspelen komen er weer aan! Om precies te zijn morgennacht en dan vanaf 3 uur. Ook in Zweden is dat om 3 uur. Niks tijdverschil. Wel vergeleke met Vancouver natuurlijk. Altijd heb ik weer die voorpret voor zo’n olympisch toernooi. Maar, dit jaar is het toch anders dan 4 jaar geleden of 2, als we de zomerspelen meerekenen. Nu krijg je toch minder voorbeschouwingen en sportjournaals mee die uitgebreid vertellen over de sporters in Canada. Ik kijk hier wel tv en lees wel af en toe de krant. Echter lijkt het wel erop dat ze er hier toch minder over berichten. Niet in elk journaal wordt de helft van de tijd gevuld met een bacterie voor groothuis, het nieuwe schaatspak of het arriveren van de sporters in het olympisch dorp. Of zoals Mathijs van Nieuwkerk het zou zeggen: olumpisch dorp. Waarom olumpisch dorp? Waar komt die U ineens vandaan? Olumpisch dorp. Olumpische spelen. Vindt Mathijs de Spelen nou zo belangrijk dat hij ze gaat vousvoyeren? (woordgrapje) In Nederland spreken we een y-greg toch gewoon uit als j of ij? Tuurlijk, de Duitsers zeggen “Die Olumpische Spiele” maar Duitsers zeggen ook Oiro (euro) en Sjeveningen (Scheveningen). Kom op hee, dat doen we toch ook niet? Maar toch, je gaat zo’n akelige uitspraak van Mathijs van Nieuwkerk toch bijna missen als je hier in Zweden nauwelijks de olympische koors vat.
Gelukkig is die koorts, of zoals ze het hier zeggen “feber” gisteren dan toch begonnen. Toen heb ik namelijk met een canadees afgesproken dat we over 2 weekjes naar een ijshockeywedstrijd in Malmö gaan! Een tweede divisieclub, maar toch: Ijshockey! Dat is toch gewoon gaaf? En toen begon het bij me te dagen. Zweden is heel goed in ijshockey en schansspringen en snowboarden en skeleton. En nu ik in Zweden woon, kan ik ze logischerwijs dus ook supporteren! Heerlijk nieuws. Kansen spreiden heet dat. Want: hard schaatsen kunnen ze hier niet.
Ik ga snel door met wat vervelendere dingen over Zweden: ze kunnen geen normale wc’s maken. Zo zijn er in het universiteitsgebouw waar ik zit, gemengde wc’s. Dat wil zeggen: voor mannen en vrouwen. Maar de Zweden weten het gewoon te verneuken. Of verpesten, zo u wilt.  Zo is er al eens een klasgenote mijn wc binnen komen wandelen terwijl ik daar gewoon… stond. Gelukkig heb ik me niet in een reflex omgedraaid, trouwens. Maar het is toch naar. Andersom is me ook al eens gebeurd, dat ik daar nét op het goede moment de deur open zwaaide… Ze stond haar handen te wassen. Deze wc heb ik de “spook-wc” genoemd. Maar niet alleen de sloten van de wc’s hier. Geen enkele wc spoelt hier fatsoenlijk door. Hij spoelt wel, maar dan met zo weinig kracht dat alles wat er ook in de pot aanwezig moge zijn er ook in blijft. Het gaat gewoon niet weg, hoe graag iedereen het ook wil. Het gaat niet weg. Als een soort… Gerard Joling in je wc in feite. Het niet normaal door kunnen spoelen heeft waarschijnlijk te maken met de zwaartekracht die hier in Zweden opmerkelijk minder is. Het water is hier dan ook hartstikke licht. Ontzettend licht. Ik dus ook. Ik weeg hier nog geen 3 pakken suiker. En dan heb ik het over Nederlandse pakken, want die zweedse pakken zijn ook opmerkelijk lichter. Het is hier wat dat betreft een soortement van maan. Wat ook klopt als je kijkt naar de droogte hier. Het sneeuwt dan wel, maar de lucht is enorm droog. En dat heeft weer haar effect op mijn gezicht en handen. Een enorm droge huid. Mijn wangen zijn een soort kraterlandschap van vel en schilfers. Ja, dames en heren, schilfers. Kun je er wel zalf op gaan smeren, maar je blijft het zien. Gelukkig zijn er de spelen nog.

6 Comments

Column “De passieve Zweed”

Het radioprogramma “Apenkoole” op RTV Maarssen wordt gepresenteerd door Misha Koole, dj-held, en in dit programma mag ik elke week iets vertellen. Deze week had ik een column voorbereid.

“De passieve Zweed”

Dit is de vierde week dat ik in Zweden ben. En als je ergens bijna een maand vertoeft, gaan je dingen opvallen. Dan heb ik het niet over de overduidelijke verschillen tussen Nederland en Zweden zoals: de taal, architectuur en de prijzen in de supermarkt. Ook gaan je dingen aan de Zweden zelf opvallen. De aard van het Zweedse beestje. Zo is de gemiddelde Zweed vrij passief. En, in vergelijking met de gemiddelde nederlander, erg passief. U wilt een voorbeeld? U krijgt een voorbeeld. In een pauze van éen van m’n lessen ging het brandalarm af. In m’n steenkolenzweeds vroeg ik “Is dit een test? Gebeurt dit vaker?” Het antwoord was min of meer bevestigend. Dus wij lopen allemaal vrij langzaam, de meesten ZONDER JAS, naar buiten, waar we bij de verzamelplaats moesten gaan staan. Gelukkig stond ik met m’n thee in m’n handen, maar het was gewoon een graad onder nul, en de term “stervenskoud” doemde in mijn hoofd op. De thee hielden m’n handen wel warm en gelukkig had ik een trui aan. Om me heen echter, zag ik ook zweden zonder trui en thee buiten staan wachten. En maar wachten. Eerst 1 minuut. Dan 3. Toen 5. Dit was wat mij betreft wel lang genoeg, want er kwam niemand meer het gebouw uit. Bovendien waren er nergens rook of vlammen te ontdekken. Dus ik vroeg: “Hoe lang moeten we hier nog staan wachten?” Ja, dat wisten ze eigenlijk niet. Niemand wist het. Maar ook NIEMAND deed iets! We stonden daar gewoon met z’n allen kou te kmeumen. Of te koukleumen, zoals u wilt. “Waarom doet nu niemand iets?” vroeg ik aan éen van m’n klasgenoten: “Ja, we zijn wat meer afwachtend hier in zweden”. We hebben gewoon bijna een kwartier buiten gestaan, zonder dat iemand wist wat er aan de hand was! Nee, ik ging ook niet naar binnen, moest me natuurlijk aanpassen aan de gemiddelde zweed. Zeker 15 mensen hebben die dag een zware longontsteking opgelopen en 8 stuks een chronische neusverkoudheid.
Ander voorbeeld. Dit jaar zijn er verplichte mentoruren bedacht voor studenten van bepaalde faculteiten. Zo ook voor linguistiek. Deze mentor-“lessen” worden gegeven door ene Wanda uit Italië, die niet vloeiend Zweeds spreekt. Ik voelde me dus tot op zekere hoogte met haar verbonden. De eerste mentorles begon leuk. Wanda had gezorgd voor  thee, koffie, koekjes en zelfs fruit. Iedereen was blij, maar na het voorstel-rondje sloeg de stemming om van “blij” naar ” erg ongemakkelijk”. Ze had niks voorbereid, omdat ze ervan uitging dat we wel vragen hadden over de stof of over de lessen in het algemeen of de faculteit. Maar neen. Niemand had een vraag. Dit gebeurde al na ongeveer 10 à 15 minuten in die mentorles. En vanaf toen was het gewoon pijnlijk. Minutenlange stiltes waarbij iedereen mekaar aankeek. En Wanda, arme wanda, die gewoon terugkeek, terwijl ze niets wist te zeggen of te vragen. Gelukkig waren er welbespraakte Zweden die af en toe een vraag stelden, maar daar vul je geen 50 minuten mee. En toen mijn thee met koekje op was, had ik ook niks meer te doen dan alleen maar schaapachtig rond te gaan kijken. Ik en m’n buurman begonnen na een halfuur rondkijken maar wat huiswerk te doen. We waren de enigen. Om ons heen werd nog steeds veel gewacht, en ook nog veel rondgekeken. En ook veel nagedacht over nuttige vragen die goed waren voor een flinke discussie. Zodat er niet meer alleen werd geloerd. Het was gewoon pijnlijk. In mijn achterhoofd dacht ik de hele tijd: “in Nederland was dit nooit gebeurd. In Nederland was dit nooit gebeurd!” Dan was er al lang iemand geweest die had gezegd: “Goh, gaan we nog wat doen, of hoe zit dat?”, of dat mensen met een smoesje weg gingen. “Ja, ik euuh.. heb een kat en die zit thuis, je weet wel”. Maar hier niet. Een uur lang, Misha, hebben we gezeten en elkaar aangekeken. Dit is het leed, van de passieve Zweed.

2 Comments